Makale: Neredeyse tüm devrimci, demokratik, ilerici güçler, birleşik mücadeleden söz etmektedir. Faşist sınıf diktatörlüğüne karşı ezilenler cephesinde birleşik mücadelenin önemine vurgu yapılmaktadır. Kuşkusuz bu doğru tutumun, gerçekleşmesi arzu edilen birleşik mücadele ihtiyacının karşılanmasına dair sorumlu bir anlayış ve tutarlı bir politik pratikle yanıtlanması belirleyici önemdedir. Bu anlamda sınıf savaşımının bu hayati önemdeki ihtiyacına içeriği belirsiz retorik ve çağrılardan ibaret niyet beyanlarla cevap verilemez. Birleşik mücadelenin zaruretine inanan her örgüt, parti ve çevrenin birleşik mücadelenin hangi amaç uzak ve yakın hedefler, hangi amaç ve hangi sınıf perspektifi ile ele alınması gerektiğini açıklığa kavuşturmak ve bu programları doğrultusunda pratik yönelime girmeleri gerekmiyor mu? Elbette birleşilecekse, ortak mücadele faşizme karşı ortak kuvvetlerle büyütülecekse somut gaye ve programlarla ortaya çıkmak gereklidir. Lakin çağrı yapan devrimci örgütlerde dahil, burjuva demokratik reformcu parti ve çevrelerinde somut programları ve tutarlı politik yönelimleri bulunmuyor. Bu nedenle birleşik mücadele çağrıları niyet beyanından öteye geçmiyor.

Faşist diktatörlüğe karşı devrimci güçlerin ortak mücadelesi hafife alınmayacak derecede önemlidir. Sınıf mücadelesinin geliştirilmesi açısından teorik olarak birleşmenin öneminin vurgulandığı Türkiye devrimci hareketinin bu mesele de pratikte ciddi yetersizlikler yaşanmasının nedenleri üzerinde düşünülmesi gereklidir. Neredeyse her yıla – genel, yerel, referandum, cumhurbaşkanlığı gibi seçimlerden birisinin denk geldiği Türkiye’de çeşitli devrimci örgüt ve çevrelerin burjuva demokratik reformcu partilerle ortak seçim platformlarında hareket etmeleri faşizme karşı ortak mücadele olarak savunulur duruma gelinmesi, ama öte yandan devrimci örgütlerin ortaklaşmaması, devrimci dayanışma ruhunu parçalayan pratiklerle emekle kurulmuş ortak mücadele araçlarının terk edilmesi arasındaki dikkat çeken çelişki ancak devrimci hareketi güçten düşüren ideolojik savrulma ile açıklanabilir. Burjuva düşüncenin etkisi devrimci harekette reformculuk ve parlamentarizm olarak sınıf mücadelesinin engeli haline gelmektedir.

Reformculuk, parlamentarizm akımına kapılarak savrulan devrimci yapıların faşizme karşı mücadele ve araçlarına yükledikleri anlamlarda değişime uğramaktadır. Örneğin dün sınıf işbirlikçi, parlamentarist, reformist olarak tanımladıkları yasal, reformist partilerle seçim ittifakları kurmak için didinen devrimci yapılar seçim ittifakının göreceli başarısını ‘’faşizmin yenilgisi’’ gibi gösterebilmektedirler. Ortak mücadele anlayışları da apaçık değişmiş hareketlerin reform çerçeveli ve kimi iyileştirmelerle sınırlanmış talepler doğrultusunda ve esas olarak seçim eksenli ortaklıklar aradıkları görülmektedir. Ezilen ve sömürülen sınıflara iktidar bilinci taşımaktan uzak reformcu-parlamento kapsamı dışına çıkmayan ortaklıklar kitlelerin örgütlenmesi, işçi sınıfının birleşmesi mücadelesinde pek işe yaramıyor. Her seferinde birçok platformun kurulması ve kendiliğinden sönüp gitmesi esasta bu tür çalışmalara rengini veren parti ve örgütlerin sınıf mücadelesi düşüncesine tutarlıca sahip olmamalarıyla alakalıdır.

İdeoloji, siyasi amaç, program ve mücadele stratejisinde ortaklık nasıl ki örgütsel birleşmeler için şartsa, kelimenin gerçek anlamında faşist diktatörlüğe karşı mücadelede basitten karmaşığa, küçükten büyüğe birleşik mücadele, ortak eylem platformlarının amaca hizmet edebilecek şekilde oluşması ve gelişmesi ancak ortak mücadelenin gerekliliğinde tutarlı olan hareketlerin azami bir programla, hedefi belli mücadele araçlarında ortaklaşmaları da şarttır. İçi somut taleplerle doldurulmayan ortak mücadele çağrıların pek işe yaradığı da görülmemiştir. Birlik çağrılarının yapılması iyidir, ama somut hedefler ve talepler doğrultusunda pratik bir çaba ile birleşik mücadele organlarının yaratılmasına adım atmak çok daha iyi ve gerekli olandır.

Faşist devlet diktatörlüğü zora dayanarak kendisini sürdürmektedir. Yığınların birleşmiş gücü ve devrimci eylemi olmadan faşizme karşı başarı kazanılmaz. Gerçek güç kitlelerdir. Faşizme karşı birleşebilecek sınıflar ile devrim için birleşecek sınıflar aynıdır. Bu anlamda faşizme karşı mücadele de birleşme siyasetinde tutarlı dayanak noktası sınıf mücadelesi olmak zorundadır. İşçi sınıfını sosyalizme doğru yönlendiren tüm mücadele araçlarında ortak devrimci bir ruhla hareket edilmesi zorunludur. Ortak mücadele ruhu iktidar hedefli sınıf mücadelesinde tutarlı ve ilkeli duruşla büyür ve daha büyük hedeflere doğru aynı nehre akar. Proletaryanın devrimci dönüştürücü gücü ve önderliğinde kafa karışıklığı yaşayanlar sınıf savaşımının birleştirici kuvveti olamazlar. Sınıf mücadelesinde ısrar, iktidar bilincinin büyütülmesi, pratikte siper yoldaşlığı ruhuyla hareket edilmesi, devrimci kaygılarla hareket edilerek proletaryanın sınıf mücadelesi çizgisini geliştirme muhtevasında her mevzinin korunması tutumu her yerde güçlendirilmeli…

Related Post

Esas Halkadan Tutmak

Posted by - 20 Eylül 2018 0
Devrimci objektif koşullar uygun ve gelişme seyri yükselişte olmasına rağmen sübjektif kuvvetler geri ve dağınık olabilir. Bu durumda sübjektif kuvvetlerin…

İDEOLOJİ ÇİZGİYİ BELİRLER

Posted by - 29 Kasım 2018 0
Makale: Ekonomik kriz, yoksulluk, artan işsizlik, şiddetlenen toplumsal çelişkiler, kapitalist tolumun tüm kötülüklerinin enfeksiyon gibi yaydığı kültürel çürüme ve egemenlerin daha…

ÇİZGİYİ TEMSİL ETMEK

Posted by - 10 Eylül 2018 0
Örgütlenmeyi öğrenmek, onda ustalaşmak sınıf mücadelesinde belirleyici önemdedir. Devrimci bir teori ortaya çıktıktan sonra benimsenen teori ışığında siyasi hedeflerin gerçekleştirilmesi…